ความรักที่ตามหา เหมือนวิ่งหา มันก็ยิ่งวิ่งหนี การเดินหน้าเพื่อหาความเศร้า มันไม่ใช่หรอกมั่ง มันท้อๆมันรุสึกอยากพัก อยากเจอคนที่จิงใจ อยากเจอคนที่หวังดีเจงๆ แต่อย่างว่า สมัยนี้ คนดีที่ไหนมันจะมี ก็ไม่ได้เคยเรียกร้องหาคนดีหรอก แต่แค่บางที ขอแค่ความรุสึกดีๆอย่างที่เรามอบให้ก็พอ

ตอนนี้ถามว่าเศร้าไหม ก็ไม่หรอกนะ เพราะน้องๆฉันน่ารักกันทุกคน เพื่อนๆ ก็ยังมี แค่จะเศร้าเวลาที่กลับมาห้อง ทั้งๆที่อยู่คนเดียว ยังต้องมานั่งคิดอะไรๆเศร้าๆอีก ต่อจากนี้ก็ไม่ได้หวังอะไรมากหรอก แค่หวังว่าถ้าไม่คิดจะหวังดี เจงๆ ไม่คิดจะจิงใจจิงๆก็อย่าเข้ามาเลย ไม่ว่าจะใครก็ ตาม เพราะเราก็ไม่เคยคิดจะไปทำร้ายใคร ไม่คิดร้ายกะใครเลย ไม่คิดหลอกใคร เอาง่ายๆจิงใจกะทุกคน เพื่อนๆ น้องๆ
ที่อยู่ อย่างนี้ก็ไม่ได้ต้องการความเศร้าอีกหรอก เพราะที่เปนอยู่ก็เศร้าจะตายแระ

เคยถามตัวเองเหมือนกันว่าทุกวันนี้มีความสุขไหมทำอะไรอยู่ เวลาที่มีเพื่อน เจอผู้คนก็ดูร่าเริงดีนะ แต่เวลาอยู่คนเดียวในห้องแคบๆอ่ะดิ มันเศร้ามาก นานแค่ไหนนะที่ไม่ได้เรียกใคร ว่า "ที่รัก"เลย
นานมาเปนปีๆ นานมากจนคิดว่ามันจะไม่มีเจงๆหรอ เหงาว่ะ ยิ่งตอนนี้ยิ่งเหงา หน้าตาอ่ะยิ้มตลอด แต่ในใจจะตายยยย

เอาเหอะ ยิ้มเข้าไว้ ยังไงๆ เราก็ไม่เคยคิดร้ายกะใครก็คงหวังแค่ว่าสักวันจะเจอคนจิงใจ รักที่เราเปนเราอยู่ไป แบบนี้แระ คงไม่ตายหรอกมั่ง ถ้าตายก็ตายอ่ะ
อิอิ

พรุ่งนี้จะได้กลับบ้านแระ คิดถึงแม่มาก ไม่เจอกันมา เดือนนึงแระ อย่างน้อยที่ทำอยู่ แม่ก็ดีใจที่เราเปนเดกดี (ถึงจะไม่ดีมาก) แต่ก็รักแม่มาก รุไหม ยายอ้วน

หุห ไปนอนแระ